Koude voeten, vergeten zoete aardappels en spontane zaailingen

Ik wist wel dat het nog niet helemaal lente was, ik wist dat het niet twintig graden zou blijven tot het juli was, maar toch valt het weer wat tegen. Sowieso is het natuurlijk een heel slecht teken dat het nu al zo warm is, maar ik denk dat ik onder mijn volgers weinig klimaatontkenners zijn. Raar woord vind ik dat überhaupt, want hoe kan je nou klimaat ontkennen? Maar dat is een ander verhaal.
Het was vandaag een best frisse dag, en met diezelfde frisse tegenzin ging ik dus naar buiten, want ik wilde toch graag verder met de borders voor het huis. Zodra je bezig bent krijg je het toch al snel warm genoeg. Behalve mijn voeten dan, want dat zijn tegenwoordig ook klimaat ontkenners. Ik had al nooit hele warme voeten in koud weer, maar nu vriezen ze er al vrij snel af met als nadeel dat ik dan ook meteen meer spasme en stijfheid heb. Dus terwijl ik dit schrijf zit ik op de bank met mijn voeten onder een dekentje op mijn nieuwe beste vriend: de pittenzak. Overigens voelen ze ook vaak koud aan omdat het gevoel nog verstoord is, dus dan heb ik koude voeten die helemaal niet eens koud zijn, dat vind ik ook flauw.

Maar de frisse wind en tegenzin daargelaten heb ik toch best lekker in de tuin gewerkt, de borders voor het huis zijn onkruid en planten-die-ik-niet-meer-wilde vrij. Zo had ik er wat duizendschoon staan in roze en wit waarvan de roze op het plaatje een stuk mooier was dan uiteindelijk in de tuin, waar hij toch te knal bleek, en daar ben ik niet dol op. De witte had in theorie best kunnen blijven staan, maar dat kon ik nu niet meer zien.

Ik heb wat geduldiger gewerkt met het lange schepje en de grijper, zodat ik minder last van mijn rug kreeg. Ik voel me soms net zo’n chirurg, met al die verschillende instrumenten. Nu nog een operatieassistent, zodat ik kan zeggen: zuster, grijper! En dat ik die dan aangegeven krijg. Een goede operatieassistent heeft trouwens geen instructies nodig, maar geeft zonder iets te zeggen het juiste instrument aan op het moment dat je het nodig hebt. Maar aangezien ik de katten en de hond niet zo afgericht ga krijgen, blijf ik het maar lekker zelf doen. Onder de sierkers plantte ik nog meer Cerinthe Major, korenbloemen en juffers in ’t groen. Het moederkruid had zo gezaaid dat ik er een aantal uit heb gehaald zodat de ernaast opgekomen zaailingen van de lupine niet het onderspit delven. De gerooide moederkruidjes zet ik morgen in een potje in het kraampje aan de weg voor de liefhebber.

Onder het oude blad van vorig jaar en de onkruidjes deed ik nog een aantal leuke vondsten. Ten eerste dacht ik dat mijn beide vaste gipskruiden (een roze en een witte) het niet meer deden, omdat ik ze vorig jaar nauwelijks had gezien. Toch kwam ik van beide wortelstokken tegen, mogelijk waren ze wat ingesneeuwd vorig jaar door andere planten. Dit jaar zal ik ze wat beter in de gaten houden en meer de ruimte geven. Ook kwam ik veel zaailingen tegen van vingerhoedskruid, lupine, eenjarige ridderspoor (nog meer dus, want ook al tussen de bollen) en nigella en een paar mini-salies. Het loont om de zaailingen te herkennen van dit soort planten, want dan kan je ze sparen met wieden en eventueel voorzichtig verplanten naar een voor jou beter uitkomende plaats. (NB. de foto’s hieronder van deze zaailingen zijn gemaakt op de macro stand, dus ze zijn in werkelijkheid veel kleiner!) Ze doen het het beste op de plek die ze zelf hebben uitgekozen om te kiemen, maar de border stond zo vol, dat er alleen maar planten op het buitenste randje opkomen. Hoge bloeiers zoals de vingerhoedskruid en ridderspoor heb ik liever achteraan het bed, zodat je vooraan lagere planten ziet en de hoge planten erbovenuit steken. De leeuwebekken van vorig jaar hebben voor een groot deel de lauwe winter overleefd en lopen al weer uit. Ik heb ze teruggesnoeid en hopelijk daar lekker vroeg mooie bloemen van! Eigenlijk zijn het vaste planten, maar bij ons overleven ze de winter vaak niet, want ze kunnen niet goed tegen vorst.

Het gaat overigens nog een beste uitdaging zijn om hier nog dahlia’s in de grond te krijgen. In elk bed staat namelijk ook nog een boom, dus ook flink wat wortels in de grond. Mogelijk moet ik daar toch nog een ander plekje voor zoeken.

Toen we zojuist gingen koken, vonden we tussen een aantal indrukwekkend verschrompelde aardappels ook twee zoete aardappels met hele mooie uitlopers. Die hebben daar al van voor mijn ongeluk gelegen, dus ik was al vrij blij dat ze niet vloeibaar waren, en nu krijg ik er nog stekken voor terug ook! Een aantal jaar terug probeerde ik stekken te trekken uit een zoete aardappel door hem in de vensterbank in een bollenglas te zetten met zeer weinig succes. In mei waren de stekken ongeveer zo groot als nu aan deze vergeten aardappel. Zo blijkt maar weer: liefdevolle verwaarlozing doet soms een hoop! Nu kan ik het je niet echt aanraden om er een dwarslaesie voor over te hebben, dus doen jullie dat maar niet. Maar kijk misschien af en toe eens achter de aardappelbak of er niet een kant-en-klaar exemplaar rondhangt.

Gisteren was het nog een stuk warmer en was ik blij dat ik lekker vroeg in de kas aan het werk kon, want in de middag was het snel te heet geworden. Ik zaaide een tray met snijbiet voor. Vorig jaar zaaiden we in de volle grond, en kwamen er slechts drie plantjes op, die vervolgens nauwelijks groeiden. Het gebruikte zaad bleek nu ik het zakje weer pakte maar bruikbaar tot 2019, dus dat zou de slechte resultaten kunnen verklaren. Een nieuw zakje dus maar en wateren en wachten. Ook verspeende ik tomaten en zette ik de komkommers toch maar meteen in een diepere planttray, dan kunnen ze er voorlopig weer tegenaan.

De tomaten zaaide ik in een compacte zaaitray met 49 celletjes. Daarin krijg je mooie plugs die je zo in een grotere tray uit kan planten. Een handig hulpmiddeltje is dan een pootstokje, waarmee ik een mooi gaatje maak in de potgrond waar de plug precies inpast.

Ook kregen de in september gezaaide Echinacea en stokrozen een groter celletje. Ze zijn nog net iets te iel om in de volle grond te planten. En ik weet dat ik gezegd had dat ik geen erwtjes ging zaaien, maar ik heb het toch gedaan. Niet om ze uit te planten, maar voor de scheuten. Vorige week maakte ik gnocci met salie. We hebben een forse salie in de tuin staan, dus daar kon ik prima wat toppen uitknippen om mee te koken. Dat was voor het eerst dat ik dit jaar iets uit de tuin at, en ik werd er helemaal blij van. En omdat de rest nog wel even duurt, had ik behoefte aan iets met snel eetbaar resultaat. De scheuten van erwten zijn heerlijk om over je salade te strooien en hebben een specifieke knapperige erwtjes smaak. Weer eens lekker anders! Over twee tot drie weken zijn ze al klaar. Normaliter laat ik de erwtenzaden eerst een nachtje weken om goed veel vocht op te nemen, maar daar was ik nu te lui voor.

Al met al ben ik niet ontevreden met mijn voorgang. Ik merk dat ik vaker ineens aan de andere kant van het huis ben dan mijn rollator en als ik over het smalle paadje langs de kas loop om de kolenplantjes te verzorgen, hoef ik me niet meer zo stevig aan de dakgoot van de kas vast te houden. Als ik alleen maar water hoef te geven in de kas dan blijft mijn rollator buiten, bij zaaien en verplanten ga ik er graag nog op zitten, want lang staan gaat nog niet zo best.