Laat

Mijn blog is deze week wat laat, maar er is wel meer laat deze week: het is laat voor ik ga slapen, of dat nou is omdat het nog te heet is, of omdat er een feestje bij de buren is of een kleine spruit niet wil slapen, het is laat, maar dan de volgende ochtend ook weer vroeg helaas. Vroeg licht, vroeg wakker en vroeg te warm om wat te doen in de tuin. Ik ben ook laat in de tuin: er moet nog steeds een dahlia de tuin in, ik ben laat met het opbinden van de courgettes, laat met het zaaien van de volgende lichting sla en mais (als mais zaaien überhaupt nog haalbaar is) en laat het met planten van mijn reuze zonnebloemen, ze zijn al een meter hoog in het potje, maar moeten nog steeds geplant. De tuin daarentegen is juist vroeg: qua bloei, qua onkruidgroei, en oogst: de kolen waren vroeger dan normaal, de boontjes waren vroeger, we hebben deze week de eerste tomaten, en ook komen er al courgette’s aan!

En het is zeker ook niet dat ik niets doe hoor, maar ik trek de warmte niet zo lekker, en er waren ook een hoop andere dingen te doen. In de tuin hebben we de tweede lichting tuinbonen geplukt en de planten gerooid, om plaats te maken voor de boerenkool. Maar aangezien vriend veenmol ook al weer vijf knolvenkels heeft vermoord, is mijn vader aan het klussen geslagen. Hij zaagde 20 cm lange stukken van een pvc buis met een diameter van 10 cm, en groef deze voor driekwart de grond in. Het idee is dat veenmollen niet dieper graven dan dat, dus de planten zo beschermd zijn.

Ook heb ik eindelijk mijn twee al vrij grote komkommers naar grotere potten gezet. Ik durfde het toch niet aan om ze in de tuin te zetten met de kolonie veenmollen die kennelijk vooral heel erg veel van komkommers houden. Dit verpotten was wel wat riskant, want komkommers maken een penwortel. Dit is een grote lange wortel die diep de grond in gaat op zoek naar water. Als deze beschadigd raakt, is de plant verloren. Bij kleine plantjes is het nog relatief makkelijk om ze voorzichtig te verplanten, maar deze exemplaren waren al vrij groot. De truc is vooral om de kluit niet te nat en niet te droog te hebben. Als de kluit heel nat is, dan heb je kans dat de aarde er zo tussenuit loopt als je de plant optilt, en een grotere kans op beschadigingen. Daarnaast is een zeiknatte kluit gewoon heel zwaar, waardoor je weer meer risico loopt de plant te beschadigen. Een te droge kluit is ook niet optimaal, want dan vallen de zandkorrels er zo tussenuit. We gaven de planten dus eerst goed water (maar ook weer niet te veel) om ze vervolgens te verplanten. Gelukkig was het wortelgestel verder goed ontwikkeld, dat hielp ook de penwortel te beschermen.

Verder plantte ik nog een nieuwe lading stamslabonen, ik plantte sla bij in de gaten waaruit ik doorgeschoten exemplaren haalde die naar de kippen mochten, verving ik nog twee opgegeten knolselderijen en bleekselderijen en oogste mijn vader nog twee kilo rode bessen, een halve vergiet zwarte bessen en een paar handen vol frambozen en braambozen. Daarnaast wateren we ons suf. Met gieters, maar ook met de sectorsproeier en de buis.

En dan blijft er nog steeds een waslijst van klusjes die nog moeten, zoals de aardbeien stekken losknippen en de rest van de scheuten verwijderen, eens een keer goed door de bloemenborders gaan om onkruid en uitgebloeide stelen te verwijderen, de hortensia moet gesnoeid want dreigt het hele bed over te nemen en ik heb ook nog een waslijst aan dingen die ik wil zaaien maar nog even na moet zoeken of dat eigenlijk nog wel kan: zoals de mais, en een nieuwe poging Echinacea (want de vorige werden allemaal in één nacht opgegeten door een enthousiaste slak).

Naast alles wat moet, blijft het ook heerlijk om ’s avonds een klein rondje door de tuin te lopen en te kijken en luisteren naar alles wat er gebeurt. Tijd nemen om je neus in de lathyrus te stoppen en te luisteren naar de vogels, de krekels en de kikkers. Maar ook om foto’s te maken van mooie planten, bloemen en interessante bezoekers.