Kruiwagens, (dahlia)knollen, en kiemgeluk

Allereerst een bedankje naar Diana van Diana’s Mooie Moestuin voor het publiceren van mijn gastblog. Superleuk dat ze mijn verhaal wilde delen! Haar website is altijd een waardevol naslagwerk en haar blogs zijn erg leuk om te lezen.

Ondertussen is het weer nog steeds prachtig, en gaat de koude wind langzaam een beetje liggen. Heerlijk om in de zon in de tuin te rommelen.

Kruiwagens

Op marktplaats vond ik een vissers-kruiwagen. Had je dan nog geen kruiwagen? Jawel, pas drie (twee gewone en een stenenkruiwagen), maar om daarmee te lopen moet je wel goed zonder steun kunnen lopen, en dat lukt nog niet. Deze kruiwagen was door de eigenaar al aangepast met extra wielen. Daardoor wordt het een soort mega rollator, waarop ik zo twee kratten plantjes mee kan nemen. Ideaal! Ik moet alleen niet vergeten ook mijn krukken mee te nemen, want anders kan ik op de plek van aankomst niet meer teruglopen. Gelukkig past er mooi aan elke kant een kruk naast het frame. Ook moet je als je de bocht om wilt even stilstaan, koers veranderen en dan weer verder lopen. En dan dus niet eigenwijs zijn en proberen al lopend te tillen en te sturen, want dan kukel je om. Hij is volledig opklapbaar, dus ik kan hem ook nog klein opbergen in de winter.

Mijn vader haalde ergens wat tegels gratis op en is een breder pad aan het maken in de kas, zodat ik er met mijn rollator makkelijker kan lopen. Het doet een beetje pijn aan mijn hart om die mooie zwarte aarde uit de kas te zien verdwijnen en er zand en tegels naar binnen te zien gaan, maar het is wel een stuk praktischer.

(Dahlia) Knollen

De aarde die eruit kwam heb ik direct maar gebruikt om mijn dahlia’s alvast in potten te zetten om ze te gaan voortrekken. Als je hier een dahlia in de volle grond poot, dan komt er weinig van op, want de slakken zit ernaast met open mond te wachten en maaien elk blaadje af dat ontstaat. Daarom zet ik ze nu vast in de kas, dan kan ik ze mooi in de gaten houden. Ik ben over het algemeen een zeer vredelievend persoon. Voordat ik ging tuinieren had ik nooit verwacht dat ik zo’n hekel zou krijgen aan zo’n klein pokkebeestje. Maar als je bij je zaailingen komt kijken en je ziet in plaats van mooie kiemblaadjes een glinsterend slakkenspoor en een rij troosteloze stompjes, dan is dat toch wel heel verdrietig.
Ik haalde vol goede moed met de rollator de doos dahlia’s en een grote stapel potten uit de opslag. Om vervolgens het hele zooitje bij de drempel van de hooiberg voorover van de rollator af te kiepen. Ideaal is anders, maar ik heb dus nog maar even extra geoefend met spullen van de grond oprapen. De fysio kan trots zijn. De lijst met spullen die van de rollator af gevallen zijn neemt gestaag toe. Toen ik net begon te lopen was mijn balans zo slecht dat alles wat op de grond viel Voorgoed Verloren was. Gelukkig kan ik nu best wat oppakken van de grond. Zelfs een zware doos!

Daarna lekker in het zonnetje potjes gevuld. De dahlia’s had ik in de herfst opgegraven, goed laten drogen en daarna gelabeld en al (zo georganiseerd) in een doos met houtkrullen opgeborgen. Zo heel geniaal was mijn organisatie overigens niet, want ik vond een aantal labels met ‘Crème de Cassis ???’ Ik had ze dus bij het opgraven toch per ongeluk een beetje door elkaar gehusseld en wist niet meer zeker welke het waren. Het wordt een verrassing wat eruit gaat komen. Net als met zaailingen, kan ik ook geen dahlia knollen weggooien. En in de herfst splitsen ze, dus zo krijg je er toch elke keer weer meer. Nu staan er 25 knollen voor te trekken. Want stel dat ik er maar een per soort doe, en net die ene wordt het slachtoffer van een vreetlustige slijmerd. En voor je het weet is de tuin weer te klein. Mochten ze nou allemaal opkomen dan kan ik de mooiste planten en de rest doneren aan de pluktuin, want ook daar hebben we slakken en ander leed.
Ik denk dat ik nog nooit eerder zo vroeg was met dahlia’s voortrekken en zo op schema met voorzaaien. Waar een dwarslaesie al niet goed voor is. Al loop ik met voorzaaien in de vollegrond en de platte bak wel achter, want dat lukt nog niet zo zelf.

Ik groef vanochtend een paar stekken op die ik nam van onze doornloze braam. Ik had vorige zomer iemand stekken beloofd dus ik knipte bij het snoeien wat stukken af en stak ze in de platte bak in de grond. Dat is een heel ingewikkelde procedure: gewoon in de grond drukken en afwachten. Bijna alle stukken lopen nu uit en hebben geworteld. Mooi hoe dat werkt! Ik lag overigens wel bijna voorover tussen de bramenstekken, want ik vergat ff dat ik helemaal niet kon hurken en deed het zonder na te denken en toen dachten mijn spieren ineens ‘bekijk het maar!’. Het paadje voor de platte bak is te smal voor mijn rollator, dus ik liep los en dook bijna headfirst de platte bak in. Gelukkig kon ik me weer overeind duwen met mijn armen, maar hurken wordt hem echt nog niet… Er komt een moment dat ik me niet meer op kan vangen en languit het kolenbed induik ofzo. Hopelijk blijven de plantjes (en ikzelf) dan heel!

Toen we verhuisden uit de stad namen we ons kleine stam-appelboompje lekker mee. Nu staat hij tegen de schutting en is inmiddels al aardig breed. Er moet wel een net overheen, omdat er anders iemand de nog niet rijpe appels eraf eet. En dan heb ik het niet over vogels, of over slakken of het jongvee van de buurman. (Niet dat die het niet proberen, maar die kunnen er gelukkig net niet bij)

Naast muizen, luizen, veenmollen en rupsen is er hier dus nog een ander groot gevaar voor allerlei oogst. Dit dier eet de aardbeien van de planten, kan de kas open maken als deze op een kier staat om de tomaten te pikken en afgelopen voorjaar at het een heel stuk uit een rauwe bloemkool. Ook de snijbonen hoog aan de ranken zijn niet veilig. En dan heb ik het over onze hond. Ze sneakt zo achter je langs en komt dan met een mond vol teruggeslopen uit de groententuin, en dan ben je al weer te laat om haar op heterdaad te betrappen. Dit jaar komen er dus hekjes om de moestuin….

Een voordeel van een laag appelboomje is wel dat je hem zittend op je rollator kan snoeien. Het plukt ook handig zonder ladder. Ik wil graag langs hetzelfde stuk schutting ook nog een leipeer (liefst een Red William) en een pruim (en eigenlijk ook nog kers, abrikoos en perzik, maar de schutting is te kort) planten op dezelfde wijze, maar dat schuiven we maar even vooruit naar de herfst. Je kan in theorie alle steenvruchten in één boom kweken, want die kan je op elkaar enten. Het lijkt me erg leuk om dat zelf eens te proberen, maar dat haal ik dit jaar denk ik niet. Je moet wat te dromen overhouden.

Kiemgeluk

Deze week was woensdag zaaidag. Ik zaaide binnen tomaten, komkommers en snackkomkommers. In de kas zaaide ik een bakje knolselderij, om er vervolgens achter te komen dat de bleekselderijzaden op waren, dus die gaan op het boodschappenlijstje. Ook legde ik stamslabonen te voorkiemen. Dit ras, ‘Compass’ geeft heerlijk dunne naaldbonen of haricot verts. Per struikje kan je twee tot drie keer oogsten, vaak een volle hand per struikje. En, het allergrootste voordeel: als je ze te lang laat hangen, worden ze niet te dik en vezelig. Deze zet ik straks in potten in de kas of plant ik in de platte bak. Nu al zin in een bord vol heerlijke knapperige verse boontjes!

De paprika’s en aubergine’s die ik voor liet kiemen in de tweede zaaipoging beginnen langzaam uit te lopen. Het lijkt erop dat de zaden die in de koffiefilters gevouwen in een ziplockzakje zitten stiekem sneller kiemen dan die in mijn vleeswaren dozen. Ik geloof dat je ze officieel moet laten zitten in de koffiefilters tot ze niet alleen een worteltje hebben maar ook de eerste kiemblaadjes, maar zoveel geduld had ik niet. Het is wel flink arbeidsintensiever dan mijn methode op keukenpapier in de vleeswarendozen. Je moet om de dag elk koffiefilter openvouwen om te kijken hoe het ervoor staat, terwijl je door de doorzichtige dozen direct kan zien of de zaden al kiemen en nog water nodig hebben. Als je op keukenpapier kweekt is het slimmer om ze te planten voordat ze blaadjes hebben, want de wortels groeien door het keukenpapier heen en scheuren makkelijk af als je ze er dan uit probeert te peuteren. Je wilt tenslotte alleen maar weten of het zaadje kiemt, en zodra je een worteltje ziet kan je al planten. Zaterdag zette ik de paprika’s en pepers die wel de eerste zaaironde doorkwamen in grotere trays en plantte ik de kiemende zaden uit de koffiefilters en vleeswarendozen.

Verder komt er al het een en ander van eerder gezaaid spul op: De leeuwebekjes kiemen, en de sla. Dat net opkomende groen, zo’n rugje aarde dat opzij geduwd wordt door de sterke kiemplantjes, daar word ik altijd vrolijk van. Zoveel potentie in zo’n minuscuul zaadje, het is toch wonderbaarlijk. Alleen al in dit bakje zitten minimaal 30 kroppen sla, hoeveel salades zijn dat wel niet? En het enige wat ze nodig hebben is een beetje zon, een beetje water, genoeg ruimte om te groeien en tijd.

Al met al ben ik de laatste dagen lekker bezig geweest in de tuin. Het waren veel stapjes, want er passen maar een paar potten in mijn rollator, dus ik moest de dahlia’s in etappes doen. Flauw genoeg telt mijn horloge de stappen die ik met rollator zet niet, omdat je handen dan niet zwaaien, dus dat gaat helaas allemaal onzichtbaar. Ik merk wel dat ik makkelijker loop, ook op ongelijke ondergrond. Waar ik in het begin buiten echt geen stap los kon zetten, betrap ik mezelf er nu regelmatig op dat mijn rollator nog buiten de kas staat en ik er in. Een goed teken!

Hoe gaat het bij jullie in de tuin? Liggen jullie nog op zaai/plant/spit/snoei schema? Hebben jullie een planning of juist lekker niet?