Gebreken

Buiten mijn lichamelijke gebreken en mijn duidelijke gebrekkige karaktertrekken als ongeduldigheid, zijn er nog meer gebreken deze week. Gebrek aan water, gebrek aan potgrond, gebrek aan zaaitrays, onderschalen en potjes en gebrek aan ruimte, tijd en energie. De dokter heeft mijn spierverslappers verhoogd waardoor ik extra moe ben en spaghettibenen heb. Opstaan gaat moeilijker en lopen voelt extra zwaar, alsof ik betonnen schoenen draag. Rustiger aan doen dus, nog een van mijn sterkste punten…

De regentonnen zijn leeg… We hebben dus al minstens een liter of 500 over de plantjes gegoten, de gieters die uit de sloot worden geschept niet eens meegeteld. En er komt voorlopig ook geen regen, dus we gaan de slangen maar weer uitrollen en de regentonnen vullen uit de sloot.

Want er komt eindelijk meer op! Ik zag al eerder kiemende rucola en spinazie maar vanochtend spotte ik ook de eerste kiempjes van biet en Parijse wortel. De witte vlekjes op bijna elke foto is de bloesem van de prunus, die valt nu helaas al uit!

Ook is er in de kas al voorgezaaide snijbiet onderweg en loopt er een dahlia uit.

De knol- en bleekselderij waren woensdag nog zo klein dat ze op de foto nauwelijks te zien waren, maar nu worden de kiempjes al echt zichtbaar.

Soms word ik ongeduldig (soms maar) en dan ga ik opzoeken wanneer ik ook al weer had gezaaid en hoe lang het zou moeten duren. Zoals de bieslook en de kamille, die zaaide ik op 9 maart, tegelijkertijd met de snijselderij. En die snijselderij staat al mooi te groeien, maar er is nog geen spriet bieslook of kamille te zien.

Bieslook zou toch tussen 8 en 14 dagen wel mogen kiemen, en kamille kan wel 14-20 dagen duren. Nu op dag 26 ben ik dus terecht ongeduldig. Misschien binnenkort nog maar eens een poging doen. Al heb ik een prima plantje bieslook staan, die zou ik eventueel ook kunnen scheuren, en kamille wordt altijd zo groot, misschien kunnen we wel een jaartje zonder. Ook word ik ongeduldig op het vlak van de asperges. Vorig jaar had ik op 1 april de eerste kopjes al gezien en dit jaar is het warmer, dus ik had ze al verwacht. Zouden ze dorst hebben? Opgegeten worden door de hond voordat ze boven de grond zijn? We wachten het maar af.
De zoete aardappelstekken hadden mooie wortels, dus die zijn in een potje gezet om verder te groeien.

Komend weekend wil ik graag nog pastinaak, dille, kervel en koriander in de volle grond zaaien. Ook wil ik basilicum voorzaaien. Nu al zin in verse pesto!

De potgrond is ook op, en dat is jammer, want ik heb een aantal leeuwenbek plugjes (150 is ‘een aantal’ toch?) die wel een groter bakje mogen. Als ik het zo opschrijf bedenk ik me dat ik de zaaibakjes met leeuwenbek zaailingen dus wel weg mag gooien nu, want 150 is echt wel veel te veel. Vanochtend heb ik de grootste paprika’s en de pepers in een diepe zaaitray geplant. Ik zaaide ze op 10 februari en nu zijn de grootste al zo’n 25 cm hoog. Gisteren plantte ik de gele tomaten plugjes in een 15cels tray, die gaan ook al hard.

Normaal loop ik met de kruiwagen naar het tuincentrum (heel gevaarlijk om dat in de straat te hebben) om potgrond te halen. Dat lukt nu even niet, en aangezien de rest van de familie surprise stress heeft (wij vieren het morgen, want in december lag ik in het ziekenhuis) moet ik maar even wachten op nieuwe potgrond. Dat is misschien maar goed ook, want we komen aan bij het volgende gebrek: gebrek aan ruimte. Zo’n grote tuin, en dan nog te weinig ruimte? Jazeker, altijd. Met tuinen en schuren en zolders en huizen is het precies hetzelfde, je hebt altijd meer wensen/spullen dan past. Ik heb vooral weinig ruimte binnen achter het raam. We hebben alleen de openslaande deuren op het zuidoosten om zaailingen te kweken. Ik heb speciale permissie aan moeten vragen bij manlief voor de huidige oplossing. Nee dat is niet eerlijk, het was zelfs zijn idee en een cadeau. De oplossing: een zaailingen toren. Lees, een plastic stellingkast waar ik op elke plank drie kweekbakken kwijt kan.

Heel handig, want je kan hem op verschillende manieren opbouwen. Je kan een toren maken van vijf verdiepingen, maar ook een bredere kast van twee en drie verdiepingen hoog. Zodra ijsheiligen is gepasseerd kan het hele geval naar buiten en als ik hem niet nodig heb kan hij helemaal uit elkaar. In een ideale wereld zou ik hem in de herfst netjes schoonmaken en opbergen in de schuur, maar dat is pas één keer gelukt de afgelopen jaren. In de praktijk ontdoe ik hem halsoverkop van spinnennesten, slakken en het meeste zand op het moment dat ik de eerste trays met zaailingen al op de eettafel heb staan. Het is niet helemaal perfect, want de planken nemen wel wat licht weg van de verdiepingen eronder, maar het werkt voor nu. Later als ik groot ben wil ik een verwarmde kas (liefst zo’n victoriaans exemplaar met mooi gemetselde lage muurtjes en gebogen glas. (En dan liefst ook personeel erbij om die ramen allemaal te lappen, alles water te geven en alle andere rotklusjes waar ik niet blij van word.)

Maarja, hij is nu wel vol. Drie trays leeuwenbekken, vier trays tomaten, één tray komkommers, drie trays paprika’s, aubergines en pepers en een plekje voor zaaibakjes van courgette’s en de laatste snackpaprika’s. En dan moeten de leeuwenbekken en een deel van de paprika’s en aubergines eigenlijk dus groter. Het gaat altijd zo exponentieel. Het begint in een klein zaaibakje, en uiteindelijk zijn het meer dan vijf trays planten. En de kast is dus eigenlijk vol. Op zich zouden de tomaten misschien al wel naar de kas kunnen. Ik heb de min/max thermometer in de kas (die net 45 graden aangaf!) gerest, dan kan ik kijken hoe koud het er de komende nachten wordt. Die kan ik dan vergelijken met de thermometer buiten, dan kan ik misschien een beetje voorspellen hoe koud het er gaat worden. Als er vier trays tomaten uit gaan, dan kan het grootste deel van de leeuwenbekken weer binnen blijven. Of ik zet van allebei de helft in de kas, en de andere helft binnen, dan is het mooi direct een vergelijkend onderzoek. Nouja, het komt dus eigenlijk wel goed uit dat ik niet naar het tuincentrum kan lopen voor potgrond…

De appels gaan bloeien! De Jonagold was gisteren als eerste, direct gevolgd door de Elstar vandaag. En nu ik nog eens goed naar de Conference kijk, zie ik daar toch ook wat knoppen ontstaan. Mocht er nou nachtvorst komen, dan ga ik ze de avond van tevoren allemaal een gieter water aan de voet geven. Een oude fruitkweker gaf mij dat ooit als tip, dan zou de temperatuur rond de boom net ietsjes hoger blijven. Geen idee of het waar is en hoe dat zou moeten werken, maar de moeite waard om eens te proberen. De Jonagold is zo laag, tegen de schutting, dat ik er ook eventueel een dekentje over zou kunnen gooien. Al staat hij omdat hij zo tegen de schutting staat ook redelijk beschut, dus mogelijk al warmer.

En het gebrek aan tijd is eigenlijk een gebrek aan energie, want ik heb alle tijd van de wereld natuurlijk, maar alles gaat zo langzaam. Douchen, koken, boterhammen smeren, water geven, alles kost twee keer zoveel energie en duurt twee keer zo lang. Dus ik moet ook tijd inplannen om te rusten en tijd om mijn oefeningen doen etc. Ik las laatst wijze woorden over energieslurpende activiteiten: “We hebben de neiging om de activiteit de schuld te geven. Het is niet de activiteit die te veel energie kost, maar vaak is het zo dat we er te weinig tijd voor over hebben.” Met andere woorden, als dingen je te veel energie kosten, dan wil je ze te snel doen. Zeer goed mogelijk.

Tot slot is er oogst!