Teleurstellingen en meevallers
Eindelijk wat regen! Dat scheelt weer sleuren met gieters. Lekker gelijkmatig, niet gelijk zo’n plensbui waardoor alles ineens weer onder water staat of alle zaden uit het rijtje pastinaken weggespoeld zijn, maar een heerlijke miezer. De slakken komen wel ook direct weer naar buiten gerend, en terwijl mijn zoon het liefst alle slakken die hij in de tuin vindt als huisdier wil houden, voer ik ze toch maar gewoon aan de kippen.
Deze week heb ik opgeruimd in de kas. Ik gooide potten leeg op de composthoop van de kamille en de bieslook die niet hadden gekiemd, en ook twee trays met herfst en winterprei bleven akelig kaal en dumpte ik op de composthoop. Gelukkig zijn er ook leuke verrassingen, zo zaaide de zonnebloem ‘Evening Sun’ zichzelf uit!
Alles wat nu groot genoeg en sterk genoeg is om buiten te overleven heb ik onverbiddelijk naar buiten gestuurd. Er moest namelijk ruimte komen voor de tomaten!Het ziet er nu heel sneu uit, vijf kleine tomatenplantjes op dat hele stuk lekker warme kasgrond. Maar ze groeien hard en hoog de tomaten. Zie hieronder ook een foto van november 2022, de tomaten hebben geen blad meer, maar je kan wel mooi zien hoe enorm de planten worden. Met blad erbij is het echt een onbedwingbaar oerwoud. Deels verliezen de planten vanzelf hun blad, en deels halen we het eraf omdat het slecht wordt en we ziektes als phytophtora willen voorkomen/niet over de tuin willen verspreiden. Zolang het niet vriest kleuren de tomaten nog af en zo oogsten we dus tot in november tomaten! Als er vorst dreigt, oogsten we ook de groene tomaten. In de vensterbank kleuren ze vaak nog verder af.
Zondag verspeende ik de knolselderij en bleekselderij zaailingen naar een 60 cels tray. Om ze vervolgens vandaag al weer naar een 28 cels tray te verpotten, dus dat had ik misschien ook beter meteen kunnen doen. En misschien ga ik er ook een volgende keer wat minder zaaien, want wat moet ik in godsnaam met 60 knolselderijen.
Ook was er lekkere oogst! Ik kon erwtenkiemen oogsten en die waren heerlijk op een broodje eiersalade met komkommer en tomaat. Het proeft ook echt naar erwt, heel bijzondere smaak.
Deze week hebben we ook weer veel gezaaid: ik zaaide bloemen: cosmos, anjers, duizendschoon, strobloemen, goudscherm en groot akkerscherm. Niet dat ik daar straks plek voor heb, maar ik had ineens zin in bloemen en ik moffel ze te zijner tijd wel weer ergens stiekem tussen. In de volle grond zaaide mijn vader nog meer spinazie (daar kan je echt nooit genoeg van hebben) en ik zaaide ook nog wat mais voor. Ik ga die niet allemaal tegelijk zaaien, maar elke twee weken een aantal, en die dan ook steeds met tussenpozen van twee weken uitplanten. Mijn streven is dat ik dan niet in een week 20 maiskolven in het weekmenu hoef kwijt te raken, maar dat we een aantal weken achter elkaar een paar kolven hebben. Eens kijken hoe dat uit gaat vallen. Zo zaaide ik ook weer een variatie aan slaplantjes, zodat als de huidige kroppen op zijn of doorschieten, we ze meteen weer kunnen vervangen met nieuwe.
In de volle grond plantten we nog andijvie, en in de platte bak stamslabonen. Wat heb ik zin in het eerste maaltje daarvan zeg!
Vrijdag werden de onderdelen van het hek rond de moestuin geleverd, dus komend weekend kunnen we daar mee aan de gang. De mannen hebben nog meer graafwerk uitgevoerd deze week, want mijn vader verzetten de aardbeienkooi, een constructie tegen vogels (en hondjes) zodat we de aardbeien zelf op kunnen eten. Ook wordt de aansluiting van de ondergrondse leidingen voor de pomp verplaatst. Deze aansluiting lag achter het pomphuisje, maar was daar slecht bereikbaar en er moet daar heel dringend een hut gebouwd worden, dus verplaatsen de heren hem naar een beter bereikbare plek.
En hoe gaat het met mij? Dat vind ik een ingewikkelde vraag. Hij wordt me vaak gesteld natuurlijk, en dat is ook helemaal prima, maar ik weet niet altijd hoe ik moet antwoorden. ‘Goed’ is toch echt niet waar. ‘Steeds een beetje beter’ is nu een standaard reactie. Niet onwaar, maar ook vrij vaag. Ik heb het idee dat ik nog steeds sterker word en meer aankan. Gisteren hebben we een hele dag museum gedaan en ik was daarna wel moe (en vandaag eigenlijk ook nog wel flink) maar eerder moesten we na een paar uur meestal al wel afhaken omdat het op was, en dat was nu niet. Maar ik ben ook nog steeds snel moe en kan nog zoveel niet. Het zoeken naar een zomervakantie heb ik opgegeven. Niet perse omdat er niets te vinden is, maar omdat ik enorm chagrijnig werd van alle leuke dingen die er te doen waren in de omgeving waar we naar toe willen waar ik allemaal niet aan mee kan doen. En ik weet heus wel dat er heel veel wel kan, en dat het vast ook wel leuk gaat worden, maar ik was er even helemaal klaar mee. We zien het wel. Voor nu even lekker in het nu blijven en in de tuin rommelen. Ik ben wel braaf weer gestart met een fijne fysio en ik heb voorzichtig de indruk dat daardoor mijn rugklachten wat aan het afnemen zijn.
Tot slot nog wat mooie plaatjes uit de tuin.
