Eindelijk regen

Terwijl ik vanochtend nog even genoot van een paar extra uurtjes tuinieren (want ik had er op gerekend dat er vandaag niets zou lukken in de tuin) regent het nu lekker door! Eindelijk weer volle regentonnen en niet elke avond moeten sproeien of met gieters sjouwen. Gisteravond had ik juist al alles wat ik liever niet nat heb binnen gezet: mijn fijne houten hoge kruk waar ik op zit als ik verspeen of zaai, het potje met zaailabeltjes, de krantenpotjes. Ik was wat lui geworden met het mooie weer, zelfs de tuinkussens bleven lekker ’s nachts buiten liggen, tot groot geluk van de kat.

Eergisteren had ik al het vloeidoek onder de zaailingen uitgehaald en dat was gisteren mooi gedroogd. Dit doek had ik, omdat ik een lang weekend weg was, onder de zaailingen gelegd. Het is een soort mat, waarvan je het einde in een bak water hangt en verder (op een plastic zeiltje) op een tafel legt. De zaaitrays en potjes zet je dan op het doek, dat vervolgens water uit de bak slurpt. De plantjes trekken dat dan met hun worteltjes weer uit het doek. Het werkt erg goed, vooral als je het niet in de volle zon zet. Bij echt hete dagen is de laatste meter van het doek aan het eind van de dag droog, dus dan moet je toch wel wat bij gieteren. Ik had er ook nog een dakje van klimaatdoek boven gehangen, dat de zaailingen beschermt tegen felle zon, maar ook tegen hagel- en stortbuien.

Onder het schaduwdoek over het terras zette ik op het laagste punt een cementton om de waterstroom die daar altijd vanaf komt op te vangen. Deels om zo extra water te hebben om plantjes mee water te geven, en deels om te voorkomen dat het terras daar wegspoelt. Tegen half één was de ton al bijna vol!

Vanochtend dus nog even lekker rommelen. Snel nog wat zaaien in de volle grond (en hopen dat het niet meteen wegspoelt): radijs, rucola en spinazie. Verder zaaide ik nog wat sla, knolvenkel, boerenkool, dille, koriander en zonnehoeden voor. Ik oogstte wat peultjes, en nog een paar mooie asperges. Het aspergehaantje lijkt zich wat in te houden. Niet omdat ze ons zo lief vinden dat ze ergens anders heen zijn gegaan hoor, maar vooral dankzij de inspanningen van mijn vader, die een paar dagen zeer regelmatig de monstertjes heeft gevangen en ze meteen fijn geknepen heeft.

Toen het nog steeds niet regende, begon ik dus maar aan de zomersnoei van de lei-peer. Deze heeft sinds de winter flink wat extra opschot aangemaakt. Om de mooie leivorm te behouden en het rijpende fruit genoeg licht te geven, dient dat verwijderd te worden. Maarja, ik was natuurlijk net halverwege toen het los ging, dus een na-foto krijg je volgende week als het af is!

En nu regent het dus. En kan ik niet naar buiten. Dat waren we niet meer gewend! Het was of zo heet dat ik als een sneu hoopje onder een boom of op de bank lag (ik en hitte zijn geen goede vriendjes) of ik was heerlijk buiten bezig met zaaien, verspenen, planten, opbinden en oogsten! Of aan het fietsen, roeien of andere leuke buitendingen doen. Wat moet ik nu dan doen?!?

Gelukkig (of helaas) is er in huis ook nog genoeg te doen. Ik had nog was op te vouwen (want nog snel twee wassen gedaan op zonne-energie en lekker op zonne- en windenergie laten drogen. En zo zijn er nog wel meer klusjes die ik had laten liggen tot het geen mooi weer was. Tijd om zaadjes op te ruimen, want overal slingeren bakjes met zaadzakjes rond, tijd om de planning nog eens door te nemen, te bedenken welke gaten er nog zijn en waarmee we ze eens op zullen vullen, tijd om plantlabeltjes te knippen uit kwarkbakjes en krantenpotjes te vouwen!

Mijn schoonmoeder deed overigens een prachtige uitvinding! Ze probeerde krantenpotjes te vouwen met mijn instructie hier. Maar nam per ongeluk een dubbel krantenvel, en eindigde dus met veel groter potjes. De kleine potjes zijn zeer geschikt voor alle plantjes die uit de 28-cels trays komen, maar de grotere potjes zijn ongeveer p9 formaat en daar kunnen dus heel mooi plantjes in uit de 15-cels zaaitrays! De beste ontdekkingen gaan vaak per ongeluk.

Afgelopen week is er ook weer heel wat gedaan in de tuin. Ik verspeende knolvenkel, boerenkooltjes en eikenbladsla, krulandijvie en agestache. We konden ook de bonen uitplanten. We kweken vier verschillende bonen (vijf als je de tuinbonen meetelt!). Op drie grote rekken klimmen straks de paarse ‘Blauhilde’, snijbonen ‘Helda’ en sperziebonen ‘Cobra’. Daarnaast plantten we nog de lage stamboontjes ‘Compass’ die prachtige dunne haricots verts geven. Verder plantte ik de mais, de dahlia’s en nog een lichting dille en koriander uit. Deze dille kreeg, net als de dahlia’s een goede portie slakkenkorrels mee, want de vorige portie dille was in één nacht vakkundig omgemaaid door die stomme slijmerige slakken.

En wat groeit het hard allemaal!

En de bloemkolen, die komen al. Ze gaan eigenlijk te hard. We waren te laat met afdekken. Bloemkolen worden als je niets doet namelijk geel. Zodra je een kooltje ziet groeien, moet je deze afdekken zodat hij mooi wit blijft. Dit doe je door de binnenste bladeren van de plant over de kool heen te vouwen. Deze bladeren blijven op hun plaats door de nerf van het blad te knakken. Als je de bloemkool niet op tijd oogst, wordt de ‘bloem’ heel los.

De andere kolen groeien ook heel hard. De savooiekolen en rode kolen beginnen een krop te vormen. Van de broccoli ’s gaan we van de week al heerlijk smullen. De spruiten schieten de hoogte in, maar hebben nog heel wat tijd te gaan tot er spruiten gevormd worden. Dat wordt winterkost. Er zitten bloemen in de courgettes, de snijbieten krijgen al aardige stelen en de komkommerplanten beginnen te groeien. Aan de erwtenplanten zijn de peulen al gevormd en de knolvenkel blijft nog mooi compact!

Qua fruit komt er van alles aan! Voor het eerst gaat de witte ananasaardbei ‘Pineberry’ vruchten maken. Aardbei ‘Korona produceert al volop. De bessen zijn ook al bijna rijp en aan de perenboom zijn al mooie peertjes in de maak. In de aardbeienkooi in de moestuin zijn de aardbeien, ondanks de stank van de ertussen geplante knoflook, erg in trek bij slakken. De aardbeien in het aspergebed liggen relatief hoog en droog en blijven ongeschonden. Helaas liggen ze daar wel precies op neusniveau van de hond, die een aardbei op zijn tijd (of direct het hele bed) ook best kan waarderen. Even afkloppen, maar gelukkig heeft ze ze tot nu toe niet ontdekt.

De knoflook in de aardbeienkooi helpt dus niet tegen slakken. Misschien juist wel averechts want de slakken kunnen zich nu ook verstoppen tussen het loof van de knoflook. Een ander probleem is dat de knoflook door de rekken die het dak van de kooi vormen heen groeit, waardoor de rekken moeilijker te verwijderen zijn en al helemaal moeilijk terug te leggen zijn zonder de knoflook planten te beschadigen. Volgend jaar planten we ze gewoon weer in de moestuin, ook al neemt dat meer plek in. Het is veel te lastig aardbeien plukken nu, want je kan bijna niet tussen de planten stappen. Voor nu hebben we de rekken van het dak verwijderd en met bogen en vogelnet een tijdelijk dak gecreëerd.

De spiraalknoflook geeft nu mooie bloemknoppen. Hoewel de bloemen prachtig zijn, trekt het energie uit de bol, en die bol willen we natuurlijk lekker opeten straks. Dus de knoppen worden verwijderd. Je kan ze er vrij makkelijk uit de stengel trekken. Het leuke is dan weer dat het stengeltje van de knop wel eetbaar is. De knop dan weer niet, maar het stengeltje kan je in stukjes gebruiken als een soort knoflook/bieslook mix.

Ook in de kas komt het oogsten dichterbij! De boontjes zijn echt bijna zo ver, de tomaten bloeien en er is zelfs al een heel dappere puntpaprika aan het verschijnen!

Tot slot nog wat overzichtsfoto’s van de rest van de moestuin.

En ik heb op deze regenachtige dag natuurlijk lekker de tijd om een lekker lange blog te schrijven. Tenminste, dat dacht ik vanochtend. Dat was voordat ik meerdere telefoontjes moest plegen met de gemeente en mijn rolstoelleverancier. De details zal ik jullie besparen, want daar kan ik zo ook nog 1700 woorden aan vuil maken, maar daar komen jullie niet voor. In het kort: de rolstoelleverancier is waardeloos bereikbaar en intern overleg schijnt vrij onmogelijk te zijn. Als je dan iets van ze wil heb je veel geduld nodig, en voor degene die mij niet kennen: dat heb ik absoluut niet. En zo is het ineens al weer avond en is de blog wel af, maar moeten alle fotobeschrijvingen er nog bij!