Prioriteiten

Het is belangrijk prioriteiten te stellen. Zeker als je weinig tijd of weinig energie hebt, of als je maar weinig kunt lopen zoals ik. In de tuin is op dit moment prioriteit nr 1. water. Uitplanten is ook belangrijk, prioriteit nummer 2 op dit moment, want ik heb een aantal dingen staan die toch minder presteren als ze lang in een te klein wordend potje staan. Oogsten is ook belangrijk, misschien wel op gedeelde tweede plek met planten, want er moet toch ook eten op tafel komen. Qua oogst is er nu steeds meer uit de tuin te halen, naast de overdosis sla is er rabarber, asperge, spinazie en zijn de eerste spitskolen te oogsten. Van de week dacht ik wel even zelf spinazie te kunnen knippen, aangezien manlief niet mijn gedachten kon lezen en begreep dat ik wilde dat hij direct spinazie ging knippen toen ik het vroeg en ik, geheel tegen mijn aard in, ongeduldig werd. Ik had een bak gepakt, een krukje en de schaar; en het ging best prima! Ik kon er goed bij vanaf het krukje. De eerste halve meter dan. Maar toen ik het krukje op wilde schuiven om verder te knippen, bleek mijn prachtige plan toch niet zo geniaal, want dat lukte niet. En weer opstaan lukte ook niet. Ik hoefde gelukkig maar kort om hulp te jammeren en toen kwam mijn moeder me al redden. Goed voor mijn humeur was het niet.

Dus water geven, planten en oogsten (en die oogst daarna ook nog wassen), wieden, nog wat zaaien en eigenlijk moet er nog wat gesnoeid worden, en ook de aardbeien krijgen uitlopers en die wil ik eigenlijk weer gaan gebruiken. Heel wat taken in wisselende prioriteiten, en als ik ook al getraind heb bij de fysio, is de energie soms na het wateren al weer op. Dus wieden heb ik nog nauwelijks gedaan.

Even verder over de droogte. Ik was van de week zonnebloemen en leeuwenbekken aan het planten en dat was nog niet zo simpel. De aarde is hard en stoffig. Zodra ik een klein kuiltje had, zakte de boel als zand weer in elkaar, zo droog! Nadat ik er een gieter water overheen had gegoten werd het beter te doen. De zonnebloemen die ik er ging planten, had manlief voor mij uit het grasveldje gehaald waar ze spontaan waren opgekomen. Eerst wilde ik ze er laten staan, maar dat was toch wat lastig met maaien, dus hebben we ze iets verplaatst. Het opgraven en weer uitplanten was nog best een uitdaging met die droge grond, want de kluiten vielen snel uit elkaar, de droge aarde liep er zo tussenuit. Misschien had ik ze beter eerst water kunnen geven en daarna pas op kunnen (laten) graven, want na het uitplanten hingen ze er een beetje treurig bij.

Buiten water geven is er dus nog een berg andere klusjes te doen. Nadat ik vorige week veel verpot had, moest er ook nog veel uitgeplant worden. Dat is nog niet allemaal gelukt. Wel hebben we de ‘Uchiki Kuri’ pompoenen geplant (het andere ras, de ‘Butternut,’ mag eerst nog even groter groeier maar zal volgende week volgen) en ook knolselderij en bleekselderij. Ergens las ik dat iemand z’n bleekselderij onder de bonenstaken liet groeien, dus onder een van de rozensteunen die we als bonen klimrek gebruiken plantten we als experiment nog twee bleekselderijen. Onder de andere bonentoren plantten we nog wat sla. Bij de stokken legden we verschillende bonen: ‘Blauhilde’, een mooie paarse snijboon die dun ook lekker te eten is als gewone boon; ‘Cobra’, een groene stokslaboon met lange bonen; en ‘Helda’, een gewone snijboon. Daarnaast hadden we eerder al stamboon ‘Compass’ geplant, die een grote hoeveelheid dunne sperziebonen produceert, die we eten als haricots vert. Verder vulden we de lege plekken in het slabed op met nieuwe slaplantjes, en zetten we in de platte bak nog een rij gele bieten van het ras ‘Burpees Golden’.

Verder staan de mais en de prei eerst nog wat groter te groeien voordat we ze kunnen uitplanten, en moet ik eens gaan nadenken waar ik al mijn dahlia’s ga laten. Ook heb ik nog die vier zoete aardappel planten, die wil ik mogelijk toch in de platte bak zetten, maar dan maar op de helft, dus moet er dan even een schot tussen, want anders ontsnappen ze en groeien ze de hele bak door.

Graag zou ik ook een mooie foto plaatsen van hoe goed de komkommers aan het groeien zijn, maar helaas zijn die op één na, allemaal verwelkt. De veenmollen die ik er van verdenk liggen mij ’s nachts als ik in bed lig heel hard uit te lachen… Ik heb er nog één in de grond staan nu, en nog twee in een pot. Die laatste twee laat ik of nog even groter groeien voor ik ze uitplant, of ik houd ze maar überhaupt in potten. Voor de zekerheid heb ik ook nog extra pompoenen staan om uit te planten als deze het loodje leggen…

Ook ben ik bezig geweest met het aanbinden van de leipeer, de Doyenné du Comice die tegen de voorgevel aan groeit. De nieuwe scheuten groeien natuurlijk recht omhoog, maar die wilde ik netjes in het gareel krijgen en het hele rek laten bedekken. Gelukkig groeide er op alle benodigde niveau’s een mooie zijtak die we konden aanbinden. De hoogste takken heeft manlief voor mij aangebonden, want de ladder mag/kan/durf ik nog niet op. Extra zijtakken die naar voren groeide heb ik verwijderd. Niet door te knippen, maar door af te scheuren. Dat klinkt heel gemeen, maar als je de tak afknipt, dan zitten er vaak nog nieuwe groeiogen rond het stompje, en als je de tak van de stam afscheurt, neem je die ook mee en bespaar je jezelf dus verderop weer werk en voorkom je dat je later nog een keer een wond moet maken. En deze keer had ik er zowaar aan gedacht een ‘voor’ foto te maken! Geen bloei gehad en nu dus helaas ook geen kleine peertjes. Ik heb nog lief gevraagd waarom hij niet gebloeid had, maar ik kreeg slechts een stilzwijgen terug.

Komende week gaan we weer verder met prioriteiten stellen. Misschien kunnen we de sla in de platte bak opeten en daar een schot maken zodat we de zoete aardappelen uit kunnen planten. Ook wil ik graag het asperge/aardbeien bed ontdoen van onkruid en de uitlopers een beetje temmen. Als je er niets aan doet, groeit de hele bak vol met aardbeien, en verstikken ze de asperges. Van elke plant wil ik maximaal twee uitlopers laten zitten, en daar dan ook slechts een plantje aan laten groeien. Maar die wil ik niet in het bed laten groeien, maar meteen in een potje. Wie weet kan ik me daar van de week eens boos op maken als ik nog energie over heb na de fysiotherapie en het water geven. Een klein regenbuitje zou wel fijn